Θεέ μου πόσο μας λείπει το γέλιο του, οι καυγάδες του, οι αγριάδες του, τα σφυρίγματα του, οι σκοποί που τραγουδούσε, οι φωνάρες του, το ποδοβολητό του.

Δεν θα ξαναδούμε στο κινητό μας το όνομά του, δεν θα μας ξυπνούν οι φίλοι του τα μεσάνυχτα αναζητώντας τον, δεν θα ξαναμυρίσουμε το καπνό από το τσιγάρο στο δωμάτιο του, δεν θα μας ζαλίζουν πια και ξεκουφαίνουν οι φωνές του μαζί με τους φίλους του, δεν θα ακούσουμε ξανά τους ήχους των παιχνιδιών από το κομπιούτερ και το τάβλι του, δεν θα κάνουμε άλλη φορά μαζί διακοπές, μας λείπει απελπισμένα, τον θέλουμε πίσω, τον νοσταλγούμε απεγνωσμένα.

Θέλαμε να ξαναδούμε τις πετσέτες του πατημένες στο μπάνιο, τα ξυραφάκια μας χρησιμοποιημένα, τις κολόνιες μας τελειωμένες, τα παπούτσια του λερωμένα, το κινητό του σπασμένο, το πορτοφόλι του ξεχασμένο στον κήπο, το σκυλί ατάιστο, τις μπαλκονόπορτες ξεκλείδωτες.

Θέλουμε καθετί δικό του, δεν ζούμε πια χωρίς αυτόν, δεν αντέχεται τέτοια  δυστυχία.

Γιατί δεν περνάει ο χρόνος πιο γρήγορα, γιατί δεν τρέχουν οι ώρες, γιατί κολλάνε τα λεπτά, πως θα λυτρωθούμε από αυτόν τον αβάσταχτο πόνο, γιατί σ’ εμάς Θεέ μου;

Γιατί έτσι απότομα, έτσι ξαφνικά, χωρίς αιτία, χωρίς λόγο;;;

Δεν πειράξαμε κανέναν, γιατί μας βρήκε τέτοιο κακό, τι έφταιγε το παιδί μας, το αγόρι μας, το καμάρι μας, το μωρό μου, η ζωή μας ΟΛΗ!!

Θέλουμε να τον ξαναγκαλιάσουμε, να τον σφίξουμε στο στήθος μας, να μυρίσουμε το λαιμουδάκι του, να χαϊδέψουμε τα μαλλιά το, να φιλίσουμε τα μάγουλα το, μόνο αυτόν θέλουμε, δεν θέλαμε τίποτα άλλο μόνον αυτόν.

Χρόνε σκληρέ και αδυσώπητε τρέξε πιο γρήγορα, πάρε μας μαζί σου, οδήγησέ μας κοντά του, πλάι του, μαζί του. Λυπήσου μας!

Μας λείπει!!!

ΙΑΒΕΡΗΣ